Gatunek muzyczny wymagający ogromnego kunsztu

Wielu kompozytorów, także tych współczesnych, staje się sławnych właśnie dzięki komponowaniu symfonii. Ten gatunek muzyczny uważany jest za wyraz ogromnego talentu i kunsztu kompozytorskiego. Powstał w XVIII wieku, kiedy w muzyce panowała swojego rodzaju moda na monumentalizm. Ten okres był więc niemal idealny dla rozwoju tak wymagającego gatunku, jakim jest właśnie symfonia. Oczywiście jej powstanie umożliwił także fakt, że w owym czasie coraz popularniejsze stawały się koncerty grane przez całe orkiestry oraz powstawały instytucje, w których właśnie takich koncertów można było wysłuchać. Niemniej jednak gatunek ten nie zyskałby tak wielkiej popularności, gdyby nie jego utalentowani twórcy. A chyba nie jest trudno wyobrazić sobie, jak ogromny trzeba posiadać talent oraz wyobraźnie muzyczną, aby skomponować utwór, w którym swoje partie grają wszystkie instrumenty orkiestrowe. Nie wystarczy tutaj tylko ułożenie odpowiedniej linii melodycznej, bo tak naprawdę trzeba ułożyć ich kilkanaście i połączyć tak umiejętnie, aby wszystkie razem brzmiały ze sobą dobrze, harmonijnie. Trzeba więc umieć wyobrazić sobie, jak równocześnie brzmieć będzie obój i kontrabas lub skrzypce. Poza tym przy komponowaniu symfonii należy brać pod uwagę fakt, że powinna ona opowiadać jakaś historię i dodatkowo mieć bardzo konkretną budowę.

Czym jest tradycyjna symfonia pisana na orkiestrę?

Kiedy mówi się o symfonii jako o utworze muzycznym, z pewnością ma się na myśli muzykę wykonywana przez cała orkiestrę. Takie skojarzenie jest oczywiście bardzo prawidłowe. Symfonia jest przecież reprezentatywnym gatunkiem, jaki pisany był dla orkiestry i przez taką orkiestrę jest wykonywany. Oczywiście gatunek ten ma swoje pewne źródła oraz przeszedł pewne transformacje. Tak zresztą dzieje się z każdym gatunkiem muzycznym. Symfonia to taki utwór muzyczny, który wywodzi się z sonaty. Z tą jednak różnicą, że sonaty mogą być pisane na jeden czy kilka instrumentów, zaś do wykonania symfonii potrzebna jest, jak już wspomniano, cała orkiestra. Niektórzy twierdzą nawet, że symfonia jest właśnie tka sonatą na orkiestrę. Ten gatunek muzyczny, świadczący przede wszystkim o ogromnym talencie jego twórców a także wymagający od muzyków dużego kunsztu, powstał prawie dwieście lat temu. Ugruntował się w połowie XVIII wieku. Wtedy zaczęto wykonywać utwory charakteryzujące się czteroczęściową budową, które na dodatek opowiadać miały pewną historię. Często impulsem do ich napisania był wybrany utwór literacki. Najważniejszą jednak cechą są właśnie wspomniane cztery części, z których każda wykonywana jest w innym tempie. Ponadto symfonia to gatunek, który daje twórcom ogromne możliwości, między innymi w rozwijaniu tak zwanej kolorystyki orkiestrowej, czyli korzystaniu z różnych instrumentów.

Najważniejsze cechy tradycyjnej symfonii

Symfonia to utwór muzyczny, który zazwyczaj kojarzy się z muzyką klasyczną. Trudno się temu dziwić, skoro jest to taki gatunek muzyczny, jaki popularny był szczególnie w XVIII i XIX wieku. To właśnie z tego typu utworami wiążą się nazwiska najsłynniejszych światowych kompozytorów tamtych czasów. Wśród nich wymienić wystarczy choćby Haydna, Mozarta czy Beethovena, którego fragment IX Symfonii stanowi obecnie hymn Unii Europejskiej. Utwór te jest zresztą szczególny, ponieważ w założeniu pisany był właśnie po to, by można go było śpiewać. Większość symfonii powstawała jednak po to, by być wykonywanymi przez orkiestry. Oczywiście nie można mówić o symfonii jako gatunku muzycznym, nie podając jej kilku głównych cech. Przede wszystkim utwór ten powinien zawierać cztery części. Oczywiście od tej reguły zdarzają się wyjątki. Tutaj wymienić wystarczy choćby utwory napisane przez Mahlera czy Schuberta. Jednak zazwyczaj kompozytorzy, zwłaszcza ci osiemnastowieczni, trzymali się reguły czterech, wyraźnie odróżniających się od siebie części. Główną różnicą było tutaj oczywiście tempo wykonywania każdej z tych partii oraz ich ogólny charakter. Jednak aby można było mówić o spójnej całości, symfonia powinna mieć oczywiście także cechy wspólne. Wśród nich wymienić wystarczy choćby ogólną historię, jaką ten utwór muzyczny powinien opowiadać oraz powtarzające się tematy muzyczne.

Symfonia jako gatunek muzyczny

Wielu ludziom symfonia kojarzy się z muzyką wykonywaną przez orkiestrę. Rzeczywiście takie skojarzenie jest jak najbardziej słuszne. Niektórzy twierdzą, że symfonia to taki gatunek muzyczny, który od wszystkich jej twórców wymaga największego kunsztu> przede wszystkim musi się tutaj wykazać kompozytor, który układa muzykę nie dla jednego, dwóch czy czterech wykonawców, ale właśnie dla całej orkiestry. Oznacza to, że musi w wyobraźni, a potem także w zapisie nutowym, tak połączyć wszystkie dźwięki, by poszczególne instrumenty dobrze ze sobą brzmiały. Dodatkowo powinien trzymać się pewnych ogólnych reguł, które sprawiają, że symfonia ma swoje szczególne cechy. Utwór ten, składający się najczęściej z czterech części, powinien mieć jakiś temat, motyw przewodni, czyli po prostu opowiadać pewną historię. Inspiracją dla niej może być, często zresztą tak się dzieje, jakiś konkretny utwór literacki. Jednak gatunek tak skomplikowany, jakim jest symfonia, wymaga także kunsztu od wykonawców, czyli wszystkich muzyków grających w orkiestrze. A to dlatego, że wykonanie tego właśnie utworu muzycznego będzie dobre tylko wtedy, gdy każdy z grających w odpowiednim momencie wydobędzie ze swojego instrumentu dobry dźwięk. W rezultacie więc symfonia wymaga także doskonałych umiejętności od dyrygenta, który musi całym zespołem orkiestrowym odpowiednio pokierować.

error: Content is protected !!